Enerji, modern dünyanın ekonomik gelişim, işleyiş ve refahını gerek koşulunu oluşturan bir kaynak olmanın ötesinde, toplumsal varoluşun maddi koşullarını tanzim eden ve insan yaşamının kendisini gerçekleştirme ufkunu belirleyen kurucu-varoluşsal bir unsura karşılık gelmektedir. ‘Güvenlik, barınma, beslenme, ısınma, aydınlanma, sanitasyon, temiz suya erişim, sağlık hizmetlerinden yararlanma, eğitim ve iletişim’ gibi insan yaşamının temel varoluşsal gerekleri, enerji kaynaklarına erişimin varlığına, sürdürebilirliğine ve karşılanabilirliğine bağlı bulunmaktadır.
Bu yönüyle tüm kaynaklarıyla enerji, insanlığın yaşam dünyasıyla kurduğu ilişkinin, toplumsal yaşama katılımının ve haklarını fiilen kullanabilmesinin maddi zeminini ve gerek koşulunu oluşturmaktadır. Bu yüzden enerji kaynaklarına erişim sorunu, yalnızca kaynakların üretimi ve dağıtımıyla ilgili bir mesele olmanın ötesinde, ortak yaşamın hangi koşullar altında mümkün olacağına, bu koşulların kimler tarafından belirleneceğine ve bunlardan kimlerin yararlanabileceğine ilişkin temel bir adalet sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır.