Dijital çağda yaşanan teknolojik gelişmelerin bir sonucu olarak ortaya çıkan yapay zeka, tıbbi uygulamalarda giderek daha etkin bir rol üstlenmektedir. Özellikle tanı ve tedavi süreçlerinde kullanılan yapay zeka sistemleri, hekimin karar alma ve tıbbi müdahaleyi gerçekleştirme biçimlerinde önemli değişikliklere yol açmaktadır.
Yapay zeka sistemleri, büyük miktarda sağlık verisini hızlı bir şekilde işleyerek tanının daha doğru konulmasına, tedavi başarısının artırılmasına ve hekimin iş yükünün azaltılmasına olanak sağlamaktadır. Ancak yapay zekanın sağladığı bu olanaklar, sorumluluk hukuku bakımından dikkate alınması gereken yeni riskleri de beraberinde getirmektedir. Yapay zeka sistemlerinin opak yapısı, öğrenme kapasitesi, dijital otonomisi ve teknik karmaşıklığı, sorumluluk hukukundaki geleneksel yaklaşımların yeniden ele alınmasını gerektirmektedir.
Bu eserde, yapay zeka sistemlerinin tıbbi müdahalelerde kullanılmasından doğan sorumluluk, pozitif hukuk (de lege lata) bakımından değerlendirilmekte ve olması gereken hukuk (de lege ferenda) bakımından çözüm önerileri sunulmaktadır.