Kitap üç bölümde kurgulanmıştır. Bu üçlü yapı çalışmanın temel iddiasını aşamalı olarak kurma ihtiyacına dayanmaktadır. Boş zaman hakkını çalışma sürelerinin sınırlandırılması ya da dinlenmeye ayrılan sürenin güvence altına alınması üzerinden değerlendirmek, hakkın içinde işlediği daha geniş zamansal düzeni görünmez bırakmaktadır. Bu nedenle ilk bölümde öncelikle zamanın doğal ve nötr bir akıştan ibaret olmadığı; toplumsal olarak anlamlandırılan, bölüştürülen ve iktidar ilişkileri içinde örgütlenen bir alan olduğu ortaya konulmaktadır. Kronopolitik yaklaşımın temel kavramlarının açıklanması ve insan haklarının ortaya çıkış, işleyiş ve askıya alınma zamanlarının incelenmesi de bu nedenle gereklidir. Amaç, insan haklarının salt zaman içinde kullanılan haklar olmadığını, bir taraftan da belirli zaman rejimleri içinde biçimlendiğini gösterebilecek bir analitik çerçeve kurmaktır.
İkinci bölüm, bu çerçeveyi boş zaman hakkının tarihsel ve hukuki kuruluşuna taşımaktadır. Çalışma ile boş zaman arasındaki ayrımın kendiliğinden ve değişmez olmadığı; belirli ekonomik, siyasi ve toplumsal dönüşümler içinde üretildiği kabul edildiğinde, boş zamanın ayrıcalıktan ahlaki bir soruna ve nihayet bir hak talebine dönüşme sürecini izlemek de önem kazanmaktadır. Bu tarihsel hat, hakkın ulusal ve uluslararası hukukta nasıl düzenlendiğini ve neden büyük ölçüde çalışma zamanının karşısında, onun sınırlarından türeyen negatif, niceliksel ve nispi bir hak olarak kurulduğunu anlamayı mümkün kılmaktadır. Son bölümde ise bu hukuki kuruluşun sonuçları sermaye, devlet ve eril iktidar ilişkileri üzerinden sorgulanmaktadır. Buradaki mesele, kişinin kendi zamanı üzerinde ne ölçüde söz sahibi olabildiğini ve mevcut insan hakları hukukunun bu zamansal tahakküm biçimlerine karşı ne ölçüde koruma sağlayabildiğini tartışmaktır. Bu nedenle çalışma, boş zaman hakkını çalışma zamanından geriye kalan bir sürenin korunmasına indirgemek yerine, onu zamansal özerklik temelinde yeniden düşünmenin imkânlarıyla sona ermektedir.